Ruim 600 bezoekjes op mijn website... Bedankjes en complimenten gekregen.
Het blijft altijd afwachten hoe een website ontvangen wordt. Ik vond het spannend. Echt spannend. Je stopt er zoveel van jezelf in, zoveel gedachten, herinneringen en gevoelens, en dan laat je het los.
Juist daarom ben ik zo dankbaar voor alle reacties die ik heb mogen ontvangen. Mooie woorden over de muziek, over de website. Maar vooral ook de gesprekken die eruit voortkwamen. Gesprekken die verrasten. Gesprekken die raakten. Gesprekken met diepgang.
Soms brachten ze herinneringen terug waarvan ik niet wist dat ze nog zo dichtbij waren. Samen even terug in de tijd. Naar momenten die kostbaar waren. Naar mensen die een plek in ons hart hebben gekregen en daar nooit meer weggaan. Naar tijden die sommigen van ons nog gegund zijn, maar die voor anderen veel te vroeg en veel te abrupt eindigden. Mensen van wie je had gewild dat ze er vandaag nog waren. Mensen die je nog zoveel had willen vertellen.
Dat maakt ook dat ik stilsta bij de mensen die er nog wel zijn. Bij degenen die vandaag nog onderdeel zijn van mijn leven, maar van wie ik weet dat de tijd niet onbeperkt is. Mensen bij wie 'straks' langzaam verandert in 'ooit'. Niet omdat er direct afscheid voor de deur staat, maar omdat het leven ons steeds opnieuw laat zien hoe kwetsbaar tijd eigenlijk is.
Mijn eigen leven gaat ondertussen ook gewoon verder. Mijn gezin, mijn werk, de dagelijkse dingen die mijn dagen vullen. Maar ook mijn familie. Familie die de afgelopen tijd dichterbij is gekomen. En familie van wie ik weet dat het leven niet altijd eenvoudig is.
Misschien is dat ook wel de reden dat ik een lied voor mijn ouders heb gemaakt. Niet vanuit angst voor een naderend afscheid, maar vanuit het besef dat de tijd sneller voorbijgaat dan we denken. Omdat liefde soms niet wacht op een bijzonder moment om uitgesproken te worden. Omdat waardering niet iets is voor later.
In gesprekken met anderen heb ik opnieuw ervaren hoe weinig grip we uiteindelijk hebben op de tijd. Soms worden mensen plotseling uit een leven weggenomen. Zonder waarschuwing. Zonder voorbereiding. En wat achterblijft zijn wonden.
Wonden die niet altijd zichtbaar zijn.
Zo kom je iemand tegen op een verjaardag, op straat of zomaar in de supermarkt. Je lacht samen, maakt een praatje en gaat weer verder. Maar onder de oppervlakte dragen we verhalen met ons mee. Verhalen van verlies, verdriet en gemis. Littekens die verborgen blijven onder de kleding van alledag.
De afgelopen week heb ik even met iemand mee mogen ‘lopen’. Even een kijkje mogen nemen achter die buitenkant. Mensen die hun wonden lieten zien. Niet de wonden op hun huid, maar dieper. Wonden die in het leven zijn gekerfd. In herinneringen. In het hart. In de ziel.
En eerlijk gezegd zie ik die wonden lang niet altijd. Niet bij een ander. Maar ook niet bij mezelf.
Misschien blijft dat wel een van de grootste lessen van het leven: dat we allemaal iets meedragen wat niet zichtbaar is. Dat ieder mens een verhaal heeft dat respect verdient. En dat het leven ons blijft vormen, blijft leren, blijft uitnodigen om met open ogen en een open hart naar elkaar te kijken.
Daar is moed voor nodig. ‘Levensmoed’.
De moed om lief te hebben terwijl afscheid onvermijdelijk is. De moed om te verbinden terwijl het leven kwetsbaar blijft. De moed om verder te gaan, littekens mee te dragen en toch de schoonheid van het leven te blijven zien.
Dat is misschien wel wat levensmoed werkelijk betekent.