Over Marcel

Beste luisteraars, ik ben Marcel Admiraal.

Geboren op 23 maart 1974 in Assen, opgegroeid in Bovensmilde en Hooghalen, tweede zoon van Wim en Marianne, met een oudere broer en een jongere broer en zus. Mijn leven begon al als een letterlijke dwarsligger, en misschien is dat altijd een beetje zo gebleven. Iemand die zijn eigen weg zoekt. Niet omdat het moet, maar omdat het soms niet anders kan.

Op mijn achttiende verhuisde ik naar Zwolle om ICT te studeren. Daar begon een nieuwe fase van mijn leven. Ik woonde samen met andere studenten, ontdekte de vrijheid van het zelfstandig leven en ontmoette uiteindelijk de liefde van mijn leven: Eva.

In 1994 startte ik samen met een medestudent een bedrijf. Sinds 1997 ga ik alleen verder en tot op de dag van vandaag ben ik nog steeds eigenaar van mijn eigen onderneming. Een avontuur vol uitdagingen, kansen, fouten, successen en lessen.

In 2000 trouwde ik met mijn grote liefde. In 2003 werd ik vader van onze eerste dochter en in 2009 van onze tweede. Twee geweldige dochters, Marith en Amber, waar ik ongelooflijk trots op ben.

Naast mijn werk heeft sport altijd een belangrijke plek in mijn leven gehad. Voetbal vormt daarin de rode draad, maar ook atletiek, judo, jiu-jitsu, tennis en andere sporten hebben me gevormd. Sport leerde me doorzetten, samenwerken, verliezen, winnen en vooral weer opstaan.

Maar als er één rode draad door mijn hele leven loopt, dan is het muziek!

De taal van emoties

Muziek is voor mij nooit zomaar achtergrondgeluid geweest.

Elke belangrijke herinnering in mijn leven heeft een eigen soundtrack. Een lied, een melodie, een gevoel. Muziek en emoties zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Als tiener luisterde ik niet naar muziek omdat die populair was. Terwijl anderen massaal naar Madonna, Prince of Michael Jackson luisterden, ging ik naar de bibliotheek om zelf te ontdekken wat mij raakte. Ik zocht niet naar wat anderen mooi vonden. Ik zocht naar wat ík voelde.

Daardoor ontwikkelde ik een brede muzieksmaak. Niet omdat ik alles mooi vind, maar omdat muziek voor mij altijd draait om emotie. Om herkenning. Om verhalen.

Filmmuziek heeft daarin een bijzondere plek. Een prachtige film wordt voor mij onvergetelijk door de muziek die het verhaal draagt. Denk bijvoorbeeld aan de Western: "Once upon a time in the West"

De juiste noot op het juiste moment kan soms meer vertellen dan duizend woorden.

Misschien is dat ook de reden waarom deze uitspraak mij zo diep raakt:

"Waar woorden tekortschieten, spreekt muziek." (Hans Christian Andersen)

De helper en de strijder

Ik zie mezelf vooral als iemand die anderen wil helpen.

Voor anderen klaarstaan heeft altijd vanzelfsprekend gevoeld. Tegelijkertijd heb ik geleerd dat helpen niet betekent dat je jezelf moet verliezen. Niet iedereen wil geholpen worden. En niet iedereen kun je helpen.

Mijn grootste allergie is onrecht. Niet alleen wanneer het mij raakt, maar misschien nog wel meer wanneer ik zie dat anderen eronder lijden.

Dat gevoel is mede gevormd door gebeurtenissen die diepe sporen hebben achtergelaten.

In 2008 en 2009 maakte ik een zware periode door. Zowel zakelijk als privé. Ik ontdekte dat mensen die dicht bij je staan soms ineens anders over je denken en praten. Het was een moeilijke tijd waarin ik overeind probeerde te blijven, vaak alleen, soms met hulp van anderen.

Ik krabbelde langzaam weer omhoog. Maar sommige littekens verdwijnen niet vanzelf.

Ze blijven stil aanwezig. Soms jarenlang.

Een nieuw hoofdstuk

In 2024 werd ik opnieuw geconfronteerd met teleurstelling.

Opnieuw door mensen waarvan je verwacht dat ze naast je staan. Zakelijke gebeurtenissen hadden opnieuw grote impact op mijn privéleven. Ik zocht hulp. Werd afgewezen. Zocht verder. En uiteindelijk vond ik wat ik nodig had. Op een bijzondere plek. Een plek die ik koester. Een plek waar herinneringen ontstonden. Waar ik aan mezelf werkte. Waar ik opnieuw leerde kijken naar wie ik ben en wat belangrijk is.

En daar kwam muziek opnieuw op mijn pad. Niet als luisteraar, maar als maker.

Mijn woorden kregen een stem

Ik ben geen muzikant. Ik kan noten lezen, speel een beetje orgel en piano en zing soms mee. Maar daar houdt het ongeveer op. Toch veranderde er iets toen ik in 2024 ontdekte dat nieuwe technologie het mogelijk maakte om woorden om te zetten in muziek.

Mijn eerste project maakte ik voor mijn oudste dochter, ter gelegenheid van haar 21e verjaardag. Ik wilde haar niet zomaar een cadeau geven. Ik wilde een verhaal vertellen. Mijn verhaal. Mijn gevoel. Mijn woorden. Dus maakte ik er muziek van.

Als ik dat eerste nummer nu terugluister, hoor ik dat het nog in de kinderschoenen stond. Maar ik hoor ook iets anders: oprechtheid.

Dat was het begin.

Ik begon te experimenteren met oude gedichten, teksten en verhalen die ik jaren eerder had geschreven (1990-2000). Verhalen over mijn leven. Over mensen die belangrijk voor me zijn. Over verlies, hoop, liefde, twijfel, kracht en herstel.

Langzaam ontdekte ik dat muziek iets kon doen wat woorden alleen soms niet kunnen.

De muziek draagt de emotie. De woorden vertellen het verhaal.

Samen kunnen ze iets overbrengen dat groter is dan beide afzonderlijk.