Zolang de klok nog tikt (versie 2)

Het verhaal

[Verse 1]
De klok tikt verder, elke slag,
langs foto's uit een vroegere dag.
De tijd schreef lijnen, keer op keer,
in beelden die vertellen van weleer.

Nu hangt er stilte in de kamer rond,
waar eens gelach en liefde stond.
Je hoort de klok nog elke keer,
maar de jonge stemmen hoor je niet meer.

[Verse 2]
Er waren dagen dat je de klok niet hoorde slaan,
omdat de stemmen steeds maar verder gingen gaan.
Kinderen groeiden onder jullie warme licht,
en vonden in jullie handen richting en gezicht.

Jullie gaven wortels, diep en sterk geplant,
en vleugels om te vliegen naar een eigen land.
Wij leerden leven, dromen, vallen en verstaan,
en leerden ook geloven om onze weg te gaan.

Zo draagt ieder van ons een eigen levenslijn,
met herinneringen die voor altijd bij ons zijn.
Een verhaal vol liefde, geschreven keer op keer,
door jullie beide handen, en dat eren wij des te meer.

[Chorus]
Jullie kennen mij van voor mijn eerste herinnering,
bewaren stukjes van mijn leven die ik zelf niet meer vind.
Ik ben dankbaar dat ik jullie zoon mag zijn,
gedragen door jullie liefde, door de jaren heen.

Dus laat de klok nog maar wat langzamer gaan,
laat ons nog een tijdje naast elkaar bestaan.
Want straks verdwijnen de woorden van mijn begin,
dus hoop ik op nog veel vandaag, voordat dat straks…., 
....ooit is.

[Verse 3]
Mama, ik groeide op in zonnige verhalen,
zonder de stormen van uw vroeger te vertalen.
Wat u ooit brak, gaf u niet aan mij door,
maar legde je stilletjes achter gesloten deuren neer.

U koos ervoor het licht bij ons te laten staan,
waardoor ik onbekommerd mijn eigen weg kon gaan.
U bleef trouw geloven, ook als niemand het meer zag,
en droeg de last van gisteren naar een nieuwe dag.

Nu begrijp ik steeds beter wat ik vroeger niet kon zien,
hoeveel liefde soms verborgen zit in wat niet wordt gezegd misschien.
En als ik ergens iets van kracht in mij ontdek,
dan herken ik daarin de weg die u voor mij hebt uitgezet.

[Verse 4]
Papa, ik zie nog steeds de man van vroeger staan,
sportief en vastberaden, zijn eigen weg gegaan.
Veel van wat ik ben geworden, herken ik ook in u,
de wil om door te zetten draag ik met mij mee tot nu.

Het leven vroeg veel van u, in kringen groot en wijd,
toch vond ik vaak een wegwijzer in uw nabijheid.
Wanneer mijn eigen horizon nog schuilging in de mist,
wees u mij een richting die ik zelf nog niet wist.

Uw geloof bleef als een anker, door weer en tegenwind,
een vaste lijn van vertrouwen die ik nog altijd vind.
Nu kijkt een andere man mij vanuit de spiegel aan,
en dat doet pijn, omdat ik weet wie daar ooit heeft gestaan.

[Chorus]
Jullie kennen mij van voor mijn eerste herinnering,
bewaren stukjes van mijn leven die ik zelf niet meer vind.
Ik ben dankbaar dat ik jullie zoon mag zijn,
gedragen door jullie liefde, door de jaren heen.

Dus laat de klok nog maar wat langzamer gaan,
laat ons nog een tijdje naast elkaar bestaan.
Want straks verdwijnen de woorden van mijn begin,
dus hoop ik op nog veel vandaag, voordat dat straks…., 
....ooit is.

[Bridge]
De jaren vragen zachtjes meer van ieder mensenkind,
terwijl niemand verlangt naar wat de ouderdom soms brengt.
We denken dat er altijd nog een morgen voor ons ligt,
nog een gesprek, nog een verhaal, nog een vertrouwd gezicht.

Maar niemand weet wanneer de laatste bladzij wordt geschreven,
of wanneer gewone woorden plots herinneringen zijn.
Dus wil ik niet vergeten nog "ik hou van u" te zeggen,
en "dank u wel" voor alles wat u achterliet in mij.

[Last chorus]
Jullie leven voort in alles wat mij richting geeft,
in hoe ik liefheb, hoop en geloof en verder leef.
Wat ik van jullie kreeg, geef ik weer een stukje door,
alsof jullie handen rusten op de schouders van morgen.
En als de tijd ons ooit van elkaar scheiden moet,
vertrouw ik op een weerzien voorbij wat eindig is en broos.
Tot die dag blijven jullie met mij op mijn levenspad,
want wie in liefde verder leeft, verdwijnt nooit uit het hart.

Reacties

Er zijn nog geen reacties. Laat gerust de eerste achter.