Het verhaal
In 2008 kwam mijn eigen bedrijf in zwaar weer terecht. Niet door verkeerde keuzes of eigen toedoen, maar omdat de wereldwijde financiële crisis alles op zijn kop zette. Mijn grootste klant zag zich genoodzaakt de samenwerking te beëindigen. Van de ene op de andere dag veranderde alles. Ik moest afscheid nemen van personeel en besloot alleen verder te gaan.
Ik heb toen serieus overwogen om er helemaal mee te stoppen. Maar stoppen zou een enorme financiële strop betekenen. Op advies van mensen om mij heen koos ik ervoor om door te gaan, stap voor stap, in een veel lager tempo. Het was een moeilijke en soms eenzame weg, maar uiteindelijk bleek het de juiste keuze. Ik ben er weer bovenop gekomen en heb in die periode meer geleerd dan ik ooit had kunnen bedenken.
Wat mij door die moeilijke jaren heen hielp, was de steun van veel mensen om mij heen. Hun betrokkenheid en vertrouwen hielden me overeind wanneer ik het zelf soms niet meer zag zitten.
Juist daarom deden de woorden van twee andere mensen mij zo ongelooflijk veel pijn. Zij steunden me niet alleen, maar maakten het zelfs zwaarder. Op een moment dat ik al worstelde met onzekerheid en zorgen, kreeg ik opmerkingen te horen als: "Wij hebben altijd al gedacht dat je het niet kon." Die woorden raakten me diep.
De pijn die dat veroorzaakte, heb ik jarenlang alleen gedragen. Ik sprak er niet over, stopte het weg en probeerde verder te gaan. Pas veel later, mede dankzij dit lied dat mij hielp om mijn gevoelens onder woorden te brengen en alles een plek te geven, vond ik de moed om hen te vertellen hoeveel pijn hun woorden mij hadden gedaan.
Tot mijn verrassing waren zij zich daar nooit van bewust geweest. Ik kreeg een excuus te horen, maar het voelde voor mij niet helemaal oprecht. Bovendien kreeg ik te horen dat ik het hen moest vergeven, zo staan zij ook in het leven.
Uiteindelijk heb ik besloten het achter mij te laten. Niet omdat het geen pijn meer deed, maar omdat ik niet langer wilde dat het mij bleef beheersen. Toch denk ik dat zij waarschijnlijk nooit echt zullen begrijpen wat hun woorden gedurende al die jaren met mij hebben gedaan. En misschien is dat ook niet meer nodig.
Wat telt, is dat ik ben blijven staan. Dat ik ben doorgegaan toen opgeven eenvoudiger leek. Dat ik sterker uit die periode ben gekomen. En dat ik heb geleerd dat woorden kunnen breken, maar dat steun, geloof en doorzettingsvermogen uiteindelijk sterker zijn.

