Het verhaal
De aanleiding voor dit nummer ligt in een periode waarin we als familie weer dichter tot elkaar probeerden te komen. Op dat moment leefde bij meerdere mensen de wens om elkaar opnieuw te ontmoeten, met elkaar in gesprek te gaan en de onderlinge band te versterken. In het verleden waren er verschillende gebeurtenissen geweest die invloed hadden gehad op onze relaties. We leiden allemaal ons eigen leven, hebben onze eigen overtuigingen en ervaringen, en soms kunnen die verschillen tot misverstanden of spanningen leiden.
Zo plaatste ik ooit een grap in de familiegroepsapp die door anderen als kwetsend werd ervaren. Daar werd ik op aangesproken, en hoewel ik daarvoor mijn excuses heb aangeboden, had ik het gevoel dat die excuses niet voldoende waren om het ontstane ongemak weg te nemen. Het gesprek dat daarop volgde raakte mij diep. Ik voelde me niet begrepen en kreeg het gevoel dat er weinig ruimte was voor mijn kant van het verhaal. Uiteindelijk besloot ik de groepsapp te verlaten, omdat ik me niet meer vrij en veilig voelde om mezelf te zijn.
Sinds die gebeurtenis is de relatie tussen ons veranderd. Er ontstond meer afstand, en dat vond ik verdrietig. Juist daarom zijn we later het gesprek aangegaan, in de hoop meer begrip voor elkaar te krijgen en samen vooruit te kunnen kijken. Na dat gesprek gaven zij echter aan dat het hen niet had gebracht wat zij ervan hadden gehoopt en dat zij geen behoefte hadden aan verdere gesprekken. Dat was moeilijk voor mij om te accepteren, omdat ik zelf juist graag in contact wilde blijven, net als de anderen.
Enige tijd later werden zij opa en oma. Rond die gebeurtenis maakte ik opnieuw een fout. In de grote familieapp plaatste ik een bericht waarin ik verwees naar de geboorte van hun kleinkind. Mijn bedoeling was niet om nieuws naar buiten te brengen dat nog niet gedeeld mocht worden, maar juist om hun zoon, die op dat moment jarig was, extra in het zonnetje te zetten. Toch kwam het bericht heel anders over dan ik had bedoeld.
Toen ik merkte dat dit veel emoties opriep, heb ik het bericht direct verwijderd en mijn excuses aangeboden. Die excuses werden echter niet aanvaard. Ik heb vervolgens voorgesteld om met elkaar in gesprek te gaan om de situatie uit te praten, maar daar was geen behoefte aan. Met hun zoon heb ik later wel een goed gesprek gehad. We hebben naar elkaar kunnen luisteren en de situatie uitgepraat, waarvoor ik dankbaar ben.
Sindsdien is er geen contact meer tussen ons. Hoewel ik respecteer dat ieder daarin zijn eigen keuzes maakt, doet het mij nog steeds pijn. Het verdriet zit voor mij niet alleen in wat er is gebeurd, maar vooral in het feit dat we elkaar niet meer spreken en dat er geen weg lijkt te zijn gevonden om elkaar weer te ontmoeten. Dat gemis draag ik nog altijd met me mee.
Want we blijven familie…