Alle muziek
Foto bij One more chance
One more chance
0:00 / 3:20

Nummer

One more chance

13 oktober 2025

Gedicht na aanleiding van het uitgaan van een liefde (Caty) gemaakt in de jaren '90.

Het verhaal

Dit is het originele gedicht:

Bedankt voor alles

Met mijn hart vol droefheid,
neem ik van jouw afscheid.
Met al het mooie wat we hadden,
al het het goede wat we deden,
gingen we verder en verder.
Waarom toch?
Waarom toch zo ver.
Slecht, slecht waren onze gedachten.
Oh konden we maar wachten.
Men zegt, het leven gaat door.
Iedereen zegt het je voor.
Nee, zo kan ik niet verder leven.
Zonder wat om je te geven
Zonder jouw leven is geen leven.
Niemand om van te houden,
Niemand om mee te huilen,
Niemand om bij te schuilen.
Niemand om je te troosten,
Te troosten met een warm lichaam.
Een lichaam van God gekregen.
Zo mooi zo zacht, zo slecht.
Verheerlijkt door zijn zegen.
Leef je er mee verder, ja echt!
Als vriend en vijand zeg ik je:
Met liefde ga je door dit leven,
Ik heb je mijn liefde gegeven.
Meer kon ik niet.
Dit is alles wat ik had.
Bedankt voor alles wat je me gaf.
Ook was het voor een korte tijd.
voor mij was het een eeuwigheid.
Mijn grote dank gaat teniet.
Bij mijn angstaanjagende verdriet.
Nooit zal ik je vergeten.
je gezicht, je mond en tanden.
je haar, je benen en je handen.
Elk detail blijft gespaard.
diep in mijn hart blijf je voort bestaan.
Zo moet ik verder gaan
zonder jou, mijn grote liefde
Zonder jou kan ik niet leven

Songtekst

No one to cry with in the night,
No shelter from the fading light.
No arms to hold me when I break,
No warmth to soothe the ache I take.

A body gifted from above,
So soft, so flawed, yet full of love.
Blessed and broken, touched by grace,
I carry you in every place.

As friend and foe, I speak to you,
With love, we make it through and through.
I gave you all I had to give,
My heart, my soul, my will to live.

Thank you for the time we shared,
Though brief, it felt like you were there
Forever in my endless skies,
A moment turned to paradise.

My deepest thanks now fades away,
Consumed by grief that will not stray.
I’ll never let your image go
Your face, your hands, your voice I know.

Each detail lives inside my chest,
Your memory will never rest.
With love I ask, with trembling voice,
Could you still be my final choice?

Just one more chance to hold your hand,
Or must I walk this love unmanned?
Alone I carry what we had,
A love so pure, both sweet and sad.

Reacties

Er zijn nog geen reacties. Laat gerust de eerste achter.

Laat een reactie achter

Marcel leest elke reactie eerst zelf. Daarna plaatst hij hem bij het nummer.

Vul bij naam Anoniem in, als je anoniem wilt blijven.

0 van 1.000 tekens.

Bericht verzenden

Met Reactie versturen plaats je een openbare reactie bij dit nummer. Wil je Marcel iets persoonlijks vertellen of een eigen nummer aanvragen? Kies dan Bericht verzenden — dat bericht komt alleen bij Marcel terecht.