Ik heb meerdere keren liefdesverdriet gekend. Maar ja, wat is dat verdriet als je dat vergelijkt met het verdriet van anderen; Kinderen die honger lijden, mensen die hun hele leven ziek zijn, mensen met een trauma en ga zo maar door. Hier het originele gedicht van toen:
Laten leven
Het kind dat aan honger lijdt De oude man, voorbij zijn tijd Zieken op bedden gelegen Baby's die amper wat wegen En dan de oorlogsveteraan Wat hebben zij allen eraan?
En hij met zijn liefdesverdriet Hij valt weg bij hun in het niet Is dit nu leven? Moeten wij wat om hen geven?
Leven. Of laten leven?
Songtekst
The child who cries from silent pain, Longing for bread, for sun again. His eyes are wide, his stomach bare, A world so cold, no one to care. Who hears his voice, who sees his plea? Who lifts him from this vast debris?
The old man lost in fading light, His hands now weak, his back not right. Memories drift like gentle breeze, Of love and war and quiet peace. His days are slow, his nights are still, What’s left to want, what is his will?
The sick lie quiet, pale and worn, Their breath is heavy, bodies torn. Forgotten in a sterile room, Where hope may fade or softly bloom. A touch, a word, a fleeting smile — Can heal a soul, if just awhile.
The baby small, with fragile frame, Born to a world that knows no name. So light, so faint, a future dim, A cradle full of whispered hymn. Who guards his life, who holds his hand? Who helps him rise, who helps him stand?
The veteran with haunted eyes, Who fought through fire, beneath the skies. His heart once bold, now torn apart, His dreams erased, his sleeping dark. What did he give, what did he gain? A medal, and a silent pain.
And she, alone in love’s regret, Her heart betrayed, her pillow wet. She weeps in silence, undefined, Drowned in what she left behind. Compared to all, she seems so light, Yet sorrow gives her face its night.
Is this the life we’re meant to know? Should we not care, not let it show? To live, to give, to truly see, In every tear, in every plea. To live or let live — yes, it’s true, But never pass without a view.
Reacties
Er zijn nog geen reacties. Laat gerust de eerste achter.
Laat een reactie achter
Marcel leest elke reactie eerst zelf. Daarna plaatst hij hem bij het nummer.
Vul bij naam Anoniem in, als je anoniem wilt blijven.
Met Reactie versturen plaats je een openbare reactie bij dit nummer. Wil je Marcel iets persoonlijks vertellen of een eigen nummer aanvragen? Kies dan Bericht verzenden — dat bericht komt alleen bij Marcel terecht.
