Het verhaal
Soms ontmoet je iemand en vraag je je af: hoe houd je het vol? Hoe blijf je overeind wanneer het leven je telkens opnieuw op de proef stelt? En tegelijkertijd dringt zich een andere vraag op: waarom klaag ik zo vaak over mijn eigen zorgen, terwijl er mensen zijn die zoveel meer moeten dragen?
Zij is zo iemand. Een vrouw die getroffen werd door tegenslag, ziekte en verdriet, en die toch bleef staan. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat zij ervoor koos om iedere dag opnieuw door te gaan. Met moed. Met geloof. Met liefde voor de mensen om haar heen.
Wat mij misschien nog wel het meest heeft geraakt, is dat haar strijd nooit het eerste was wat je zag. Je ziet haar lach. Je ziet haar vriendelijkheid. Je ziet iemand die, ondanks alles wat zij meedroeg, nog altijd oog had voor een ander. Alsof ze wilde laten zien dat het leven niet alleen draait om wat je overkomt, maar vooral om wat je ermee doet.
Ik ben dankbaar dat ik haar heb mogen ontmoeten. Niet alleen om wie zij is, maar ook om wat zij mij heeft geleerd. Dat kracht vaak stil is. Dat moed niet schreeuwt. Dat echte grootheid soms verborgen zit in een glimlach, een luisterend oor of een eenvoudige vraag: "Hoe gaat het met je?"
Misschien is dat ook de boodschap die zij iedereen meegeeft.
Kijk naar elkaar om. Wees aanwezig in elkaars leven. Niet alleen wanneer het goed gaat, maar juist wanneer het moeilijk is. Want niet iedereen die een zware last draagt, laat dat aan de buitenwereld zien. Achter een glimlach kan verdriet schuilgaan. Achter stilte kan een gevecht woeden dat niemand ziet.
Dus voor iedereen: Wees daarom die schouder. Die helpende hand. Dat luisterende oor. Dat kleine lichtpuntje op een donkere dag. Want soms is één gesprek genoeg om iemand weer moed te geven. Soms is het weten dat iemand er voor je is al voldoende om verder te kunnen.
En misschien zouden we allemaal een beetje meer mogen leven zoals zij. Minder klagen over wat ontbreekt, meer genieten van wat er is. Minder oordelen, meer begrijpen. Minder aan onszelf denken, meer aan de mensen om ons heen.
Want uiteindelijk is dat wat blijft wanneer een leven voorbijgaat: niet wat iemand bezit, maar hoeveel liefde hij of zij kan geven.
Ik ben ook dankbaar dat ik er soms voor haar mocht zijn. En misschien klonken die woorden niet alleen voor haar, maar ook voor ieder mens dat worstelt en vecht:
"Je kunt dit."
Soms hebben we allemaal iemand nodig die ons daaraan herinnert. Dankjewel Christel voor die les.