Het verhaal
Op 30 oktober 2025 kwam er een einde aan het aardse leven van Marije Westrik. Veel te vroeg, slechts 43 jaar jong. Haar leven werd getekend door ziekte, maar nooit door bitterheid. Ik kende Marije slechts zijdelings. We ontmoetten elkaar af en toe en speelden soms een kaartspel. Toch is er één ding dat mij altijd zal bijblijven: haar lach!! Een warme, oprechte lach die zelfs op moeilijke dagen het licht wist door te geven aan anderen.
Haar lach.
Niet zomaar een lach, maar een lach die een ruimte kon vullen. Een lach die warmte gaf, die mensen op hun gemak stelde en die zelfs op moeilijke dagen iets van licht bracht. Als ik aan Marije denk, denk ik niet als eerste aan haar ziekte of haar strijd. Ik denk aan die glimlach. Dat open gezicht. Die vriendelijkheid. Alsof ze tegen iedereen die ze ontmoette wilde zeggen: "Je bent welkom."
Omdat ik zelf die dag ziek was, volgde ik haar afscheidsdienst via internet. Daar hoorde ik meer over de strijd die zij haar hele leven heeft gevoerd. Wat een ongelooflijk krachtige vrouw was zij. Misschien wel een vrouwelijke Job, maar zonder ooit te klagen. Voor haarzelf vroeg ze weinig, voor anderen was ze er altijd. Haar handen waren vaak uitgestrekt naar de mensen om haar heen, en haar hart stond open voor iedereen die haar nodig had.
Daarom is dit lied geschreven. Ter herinnering aan wie Marije was: sterk, liefdevol, moedig en vol geloof. Als een klein eerbetoon aan haar leven, en als troost voor Arjen, haar geliefde man en Omphilé hun zoon.
Tijdens de dienst klonken woorden die mij diep raakten: "Waarom kijk je naar beneden? Kijk omhoog." Zoals Marije haar handen ophief naar de hemel, zo mogen ook wij onze blik verheffen. Want zoals een bekende gedachte over rouw zegt: "Verdriet is de prijs die we betalen voor liefde." En hoe groot het verdriet vandaag ook is, het vertelt ons vooral hoe geliefd zij was.
Laat dit lied daarom niet alleen spreken van afscheid, maar vooral van dankbaarheid. Voor haar leven, haar voorbeeld en haar onvergetelijke lach.