Gisteren was zo'n avond die nog even blijft hangen.
Ik ging op bezoek bij mijn tante en mijn neef. Twee gesprekken. Twee verhalen. Twee levens. En toch verbonden door zoveel meer.
We haalden herinneringen op. We praatten over vroeger, over nu en over wat het leven onderweg met een mens doet. Er werd gelachen. Er werden tranen gelaten. Soms zelfs binnen dezelfde minuut. Zoals dat gaat wanneer gesprekken echt zijn.
Terwijl ik later naar huis reed, bleef vooral één beeld bij me. Een beeld dat mijn tante gebruikte om haar leven te omschrijven.
Ze zei dat haar verleden soms voelt als mist.
Niet een dichte mist waarin je niets meer ziet. Nee, meer een lage mist die over de velden hangt. Je ziet de weg nog wel. Je kunt vooruit. Je kunt genieten van een mooie dag. Je kunt lachen met de mensen om je heen. Maar die mist is er wel. Altijd ergens aanwezig.
Soms merk je er nauwelijks iets van.
Soms moet je voorzichtig zijn waar je je voeten neerzet.
En toen kwamen ook die zinnen voorbij die zoveel mensen zeggen wanneer verdriet of gemis ter sprake komt.
"Je moet verder."
"Je moet het loslaten."
"Het krijgt vanzelf een plekje."
Mijn tante moest er een beetje om glimlachen.
Niet omdat die woorden verkeerd bedoeld zijn. Integendeel. Vaak worden ze juist met liefde uitgesproken. Maar soms voelen ze als een routebeschrijving van iemand die zelf niet op dat pad loopt.
Alsof verdriet een doos is die je ergens op zolder kunt zetten.
Alsof gemis een jas is die je op een dag besluit niet meer aan te trekken.
Maar sommige vormen van liefde verdwijnen niet wanneer iemand wegvalt.
En daarom verdwijnt ook een deel van het gemis nooit helemaal.
Niet als een storm.
Niet als een voortdurende regenbui.
Eerder als die lage mist waar mijn tante over vertelde.
Altijd ergens aanwezig.
Soms bijna onzichtbaar.
Soms zo dichtbij dat je even stilstaat.
Toch ga je verder. Niet omdat iemand dat van je verwacht. Maar omdat het leven doorgaat. Omdat elke dag opnieuw wordt geleefd. Met goede momenten, met moeilijke momenten en met alles wat daartussen zit.
Want sommige wonden verdwijnen nooit helemaal. Ze worden onderdeel van wie je bent. Je leert ermee leven. En meestal lukt dat ook. Maar soms is er een dip. Soms ontbreekt de energie. Soms is de rugzak gewoon even zwaarder dan anders.
En weet je?
Dat mag.
Wij denken vaak dat we zelf de route uitstippelen, maar het leven blijkt meestal een wegkaart te hebben die wij niet kunnen lezen. We weten niet welke bochten er nog komen. Niet welke heuvels we nog moeten beklimmen. Niet waar het pad ons uiteindelijk brengt.
Maar juist dan mogen we vertrouwen dat er Iemand is die de weg wel kent. Iemand die weet waar het pad naartoe leidt, ook wanneer wij dat zelf niet kunnen zien. We mogen naar Hem kijken, als voorbeeld, als wegwijzer.
En onderweg op ons levenspad zijn er gelukkig medewandelaars.
Mensen die even naast je komen lopen.
Die niet altijd een oplossing hebben.
Die niet altijd de juiste woorden weten.
Maar die wel soms een hand op je schouder leggen.
Mijn tante zei iets dat me raakte:
"Soms is die hand voldoende. Je hoeft niets te zeggen."
Wat een wijsheid zit er in zo'n eenvoudige zin.
We hadden het ook over muziek. Over hoe muziek soms woorden geeft aan gevoelens waarvoor je zelf geen taal kunt vinden. Hoe een liedje je kan optillen als je vastzit. Hoe een melodie een herinnering kan bewaren die je zelf bijna kwijt was.
En ja, soms heb je een nummer nét iets te vaak opstaan. 😉 Zo vaak dat de mensen om je heen elkaar aankijken en denken: "Niet weer hè?"
Maar sommige liedjes verdienen het om vaak gehoord te worden. En gelukkig trekt mijn tante (en ik ook) ons daar niets van aan.
Voor mijn tante is dat het Duitse nummer 'Jij'.
Dat nummer heeft voor haar gewoon een hele belangrijke betekenis. En die ‘jij’ was vroeger zijzelf. Maar na 2006 is die ‘jij’ veranderd. Zij moet diegene missen die die ‘jij’ zo vaak zei, die liet weten dat die ‘jij’ zo belangrijk was.
Wij, iedereen om haar heen, kunnen die andere ‘jij’ niet vervangen. En dat hoeft ook niet. Dat kan ook niet. Wel kunnen we die ene hand op de schouder leggen. Wel kunnen we omkijken naar elkaar. Elkaar mogelijk wat vaker opzoeken. Even vragen: ‘Hoe gaat het nu met je?’
Want soms is aandacht waardevoller dan advies. Soms is aanwezigheid krachtiger dan woorden. Soms is die hand op een schouder genoeg.
Lieve tante en lieve neef,
Bedankt voor de gesprekken, voor jullie openheid, voor jullie kracht en voor wie jullie zijn. Apart, maar ook voor elkaar.
Ik ben trots dat ik jullie familie mag noemen. ❤️